Mahşerde Şefaat İçin Peygambere Yönelileceğini Bilmek: Nasıl Uygulanır?

Enes’ten (r.a.) rivayet edilmiştir: Peygamber (s.a.v.) kıyamet günü müminlerin toplanacağını, bulundukları sıkıntıdan kurtulmak için Rableri katında kendilerine şefaat edecek birini arayacaklarını haber verdi. Önce Âdem’e gidip Allah’ın onu eliyle yarattığını, meleklere ona secde ettirdiğini ve ona isimleri öğrettiğini hatırlatırlar; fakat Âdem kendi hatasını anarak onları Nûh’a yönlendirir. Nûh da kendini uygun görmeyip İbrahim’e, İbrahim Mûsâ’ya, Mûsâ Îsâ’ya, Îsâ ise geçmiş ve gelecek günahı bağışlanmış olan Muhammed’e (s.a.v.) yönlendirir. Peygamber, Rabbinden izin isteyeceğini, izin verilince Rabbini görünce secdeye kapanacağını, Allah’ın dilediği kadar onu secdede bırakacağını, sonra “Başını kaldır ey Muhammed; söyle, dinlenirsin; iste, verilir; şefaat et, şefaatin kabul edilir” denileceğini bildirir. Allah’ın kendisine öğrettiği hamdlerle Rabbini över, şefaat eder ve belli bir topluluğu cennete sokar. Bu hâl birkaç kez tekrar eder. Sonunda “Rabbim! Cehennemde Kur’an’ın orada ebedî kalacağını bildirdiği kimselerden başkası kalmadı” der. Peygamber ayrıca “Lâ ilâhe illallah” diyen ve kalbinde arpa tanesi, sonra buğday tanesi, sonra zerre kadar hayır bulunan kimselerin cehennemden çıkarılacağını haber vermiştir.

Bu uzun hadis, mahşerdeki büyük şefaati, peygamberlerin makamlarını ve tevhidin cehennemden çıkışa vesile oluşunu anlatır.