Makam-ı Mahmûd ve Büyük Şefaati Bilmek

Enes’ten (r.a.) rivayet edilmiştir: Peygamber (s.a.v.) kıyamet günü müminlerin uzun süre bekletileceğini ve “Rabbimiz katında bize şefaat edecek birini arasak da bizi bu yerimizden rahatlatsa” diyeceklerini bildirdi. Önce Âdem’e, sonra Nûh’a, İbrahim’e, Mûsâ’ya ve Îsâ’ya giderler; her biri kendi durumunu anarak onları başka bir peygambere yönlendirir. Nihayet geçmiş ve gelecek günahı bağışlanmış olan Muhammed’e (s.a.v.) gelirler. Peygamber Rabbinden izin ister; izin verilince secdeye kapanır. Allah dilediği kadar onu secdede bırakır, sonra “Başını kaldır ey Muhammed; söyle, dinlenirsin; şefaat et, kabul edilir; iste, verilir” buyurur. Peygamber Allah’ın öğrettiği hamdlerle Rabbini över, kendisine belirli bir sınır verilir ve o kimseleri cennete sokar. Bu şefaat birkaç kez tekrarlanır. Sonunda cehennemde ancak Kur’an’ın ebedî kalacağını bildirdiği kimseler kalır. Râvi, “Umulur ki Rabbin seni Makam-ı Mahmûd’a yükseltir” ayetini okuyarak bunun Peygamber’e vaat edilen Makam-ı Mahmûd olduğunu söyler.

Bu hadis, büyük şefaatin peygamberler üzerinden Muhammed’e (s.a.v.) ulaşmasını ve Makam-ı Mahmûd’un mahiyetini anlatır.