Şefaat ve Sırat Gününde İmanı Korumak

Ebû Saîd el-Hudrî’den (r.a.) rivayet edilmiştir: Sahâbe “Ey Allah’ın Resûlü! Kıyamet günü Rabbimizi görecek miyiz?” diye sordu. Peygamber (s.a.v.) açık havada güneşi ve ayı görmekte zorlanıp zorlanmadıklarını sordu; onlar “Hayır” deyince, o gün Rablerini görmekte de böyle bir zorluk olmayacağını bildirdi. Sonra her topluluğun dünyada taptığı şeyin peşine çağrılacağını; haç sahiplerinin haçlarıyla, putperestlerin putlarıyla gideceğini anlattı. Allah’a kulluk edenler geride kalır. Cehennem serap gibi gösterilir. Yahudi ve Hristiyanlara neye taptıkları sorulur; yanlış iddiaları sebebiyle cehenneme düşerler. Allah’a kulluk edenler Rablerini beklediklerini söylerler. Cebbâr onlara gelir, “Ben Rabbinizim” buyurur; onlar “Sen Rabbimizsin” derler. Sonra köprü cehennem üzerine kurulur; üzerinde sa‘dân dikenine benzeyen kancalar vardır. Müminler amellerine göre geçer; kimi selametle, kimi yaralanarak kurtulur, kimi cehenneme düşer. Kurtulan müminler kardeşleri için şefaat isterler. Allah kalbinde dinar, yarım dinar ve zerre kadar iman bulunanların çıkarılmasını emreder. Sonra Allah’ın şefaati kalır; cehennemden yanmış topluluklar çıkarılır, hayat suyunda canlanır ve cennete girer. Onlara “Rahmân’ın azatlıları” denir.

Bu çok uzun hadis, kıyamet günü tanınma, sırat, müminlerin kardeşlerine şefaati ve Allah’ın rahmetiyle cehennemden çıkarılanları anlatır.